Barcamp yangon
What is BarCamp?
Barcamp ဆိုတာ နယ္ပယ္၊ အဖဲြ႕အစည္း အမ်ိဳးအစား စံုလင္စြာ လာေရာက္ပူးေပါင္း က်င္းပၾကတဲ့ ေတြ႕ဆံုစုစည္းမႈတစ္ခုပါ။ ဒီစုစည္းမႈဟာ ပညာရွင္ေတြနဲ႕ပဲ သက္ဆုိင္တဲ့ စုစည္းမႈမဟုတ္ပါဘူး။ လုပ္ငန္းရွင္ေတြနဲ႕ပဲ သက္ဆုိင္တဲ့ စုစည္းမႈလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ Barcamp မွာ နယ္ပယ္အမ်ိဳးအစားဆံုလင္စြာ စုစည္းေတြ႕ဆံုျပီး ေဆြးေႏြးမႈ၊ သရုပ္ျပမႈ၊ အျပန္အလွန္ ထိေတြ႕ဆက္သြယ္မႈေတြ
လုပ္ၾကပါတယ္။web 2.0 ေခတ္မွာ လူေတြလက္ခံလာတဲ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ၿခင္း၊ Collaboration and Knowledge sharing ဆိုတာကို အေၿခခံၿပီး လူတေယာက္နဲ႕တေယာက္ၾကား ပညာရွင္ ဟုတ္သူနဲ႕ မဟုတ္သူေတြၾကား အသိပညာ ကြာၿခားခ်က္ကို က်ဥ္းေၿမာင္းလာေအာင္ လုပ္ေဆာင္လာတဲ့ Community Activity တခုၿဖစ္ပါတယ္။
Barcamp World
Barcamp ကုိ Barcamp Bangkok, Barcamp KL စသည္ျဖင့္ က်င္းပတဲ့ ျမိဳ႕အမည္နဲ႕ တဲြျပီး မွတ္တမ္းတင္ေလ့ရွိပါတယ္။ အာရွႏုိင္ငံမ်ားအေနနဲ႕ ေျပာရရင္ Singapore, Malaysia, Kazakhtan, Thailand, India, Vietnam ႏုိင္ငံတို႕မွာရွိတဲ့ ျမိဳ႕အသီးသီးမွာ Barcamp တစ္ၾကိမ္ထက္မနည္း က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့ၾကျပီး ျဖစ္ပါတယ္။ India ဆိုရင္ သူ႕ရဲ႕ ျမိဳ႕ အသီးသီးမွာ Barcamp
၂၇ ၾကိမ္ေလာက္ ျပဳလုပ္က်င္းပႏုိင္ခဲ့တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။အျခားေသာ Africa ႏုိင္ငံမ်ား၊ Arab ႏုိင္ငံမ်ား၊ America ႏုိင္ငံမ်ား၊ Europe ႏုိင္ငံမ်ားမွာရွိတဲ့ ျမိဳ႕အသီးသီးမွာလည္း Barcamp မ်ား အၾကိမ္မ်ားစြာ ျပဳလုပ္က်င္းပ ႏုိင္ခဲ့ျပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ဆက္ျပီး က်င္းပျပဳလုပ္ဖို႕ ျပင္ဆင္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံေတြ၊ ျမိဳ႕ေတြလည္း အမ်ားအျပား ရွိပါတယ္။အကီႏိုတို႕ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႕ Barcamp Yangon ဟာ ပထမဆံုး အၾကိမ္ က်င္းပမယ့္ Barcamp တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။
Barcamp Yangon
Barcamp Yangon မွာ နယ္ပယ္အသီးသီးမွာ ရွိတဲ့ လုပ္ငန္းရွင္၊ ပညာရွင္၊ ဝါသနာရွင္မ်ားကို စုစည္းျပီး ကုိယ့္ရဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳ၊ နည္းပညာ၊ ဗဟုသုတ၊ အၾကံဉာဏ္ေတြကုိ ေဖာ္ထုတ္စုစည္းႏုိင္ဖို႕၊ လက္ေတြ႕ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ၾကဖို႕အတြက္ Open Environment တစ္ခု ဖန္တီးေပးဖို႕ ရည္ရြယ္က်င္းပသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ Barcamp Yangon မွာ အကီႏို္တို႕ရဲ႕ အသိဉာဏ္ဗဟုသုတေတြကုိ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းစြာ ဖလွယ္ၾကဖို႕၊ ျပန္႕က်ဲေနတဲ့ Idea ေတြကို ဝါသနာတူ၊ စိတ္တူ၊ ကုိယ္တူသူမ်ားနဲ႕ စုစည္း အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏုိင္ၾကဖို႕ အဓိက ရည္ရြယ္ က်င္းပသြားမွာပါ။ ဘာသာရပ္မ်ိဳးစံုမွာ အားလံုးရဲ႕ ပူးေပါင္း ညႇိႏိႈင္းေဆြးေႏြးမႈ၊ သရုပ္ျပမႈ၊ အျပန္အလွန္ထိေတြ႕မႈကေန အက်ိဳးရလဒ္ေကာင္းေတြ ထြက္ေပၚလာမယ္လို႕ ယံုၾကည္ယူဆပါတယ္။
ရည္ရြယ္ခ်က္
အဓိကကေတာ့ လူငယ္ေတြၾကားမွာ အသိပညာေတြ နည္းပညာေတြဖလွယ္ေပးၿပီး အဲဒီ နည္းပညာေတြနဲ႔ မိမိပတ္၀န္းက်င္အတြက္ ဘယ္လိုအက်ိဳးရွိေအာင္ အသံုးခ်မလဲဆိုတာကို ၀ါသနာတူရာ အၿခားေသာမိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႔ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္ မွ်ေ၀တတ္လာဖို႕ ရည္ရြယ္ပါတယ္။
Time and Date
Time: 9:00am- 5:00pm
Date: 23rd-24th January 2010
Venue: MICT Park
BarCampကို လာေရာက္သူမ်ားအေနၿဖင့္ Register ေလးေတာ့ လုပ္ဖို႕လိုအပ္ပါတယ္။Register မလုပ္လဲ လာလို႔ရပါတယ္၊ register လုပ္ရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က ပြဲေန႔ေတြမွာ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ ေပးဖို႔အစီအစဥ္တြက္သာ ၿဖစ္ပါတယ္။Registerကို BarCamp websiteမွာ ေဖာင္ၿဖည့္ေပးရမွာပါ။
website : www.barcampyangon.org
Add comment January 6, 2010
ရန္ကုန္ကြန္ပ်ဳတာတကၠသိုလ္သို႔ တေခါက္(Our University Changing)
မေန႕က BarCamp Yangon အေၾကာင္း ရန္ကုန္ကြန္ပ်ဳတာတကၠသိုလ္ မွာေၾကာ္ၿငာ သြားကပ္ဖို႔ အတြက္ေက်ာင္းကိုေရာက္ၿဖစ္ခဲ့တယ္။ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့မွ ေက်ာင္းမွာ PSC (Parallel and Soft Computing) 2009 Conference ရွိတာသိရတယ္။ အကီႏိုက စာရြက္ထုတ္ၿပီးမွ ေက်ာင္းကိုေရာက္ေတာ့ ဆရာမၾကီး စကားေၿပာတာရယ္ ေကာ္ဖီခ်ိန္ရယ္လြတ္သြားတယ္။ အစီအစဥ္က 8.30-9.00 Am မွာ ေဒါက္တာေဒၚနီလာသိန္း(ပါေမကၡာခ်ဳပ္ရန္ကုန္ကြန္ပ်ဳဴတာတကၠသိုလ္) ဖြင့္အမွာစကား ေၿပာၾကားပါတယ္။ ေနာက္ MCPA က U Zaw Moe Tun က Professional IT Career Development and U Tun Khine က Experiences on Software Outsourcing အေၾကာင္းတို႕ကို ေၿပာၾကားသြားၾကပါတယ္။ ေနာက္မွာေတာ့ စာတမ္းဖတ္မဲ့ သူမ်ားက သက္ဆိုင္ရာ အခန္းကိုယ္စီမွာကိုယ့္စာတမ္းကုိ ဖတ္ၾကားရမွာပါ။ အကီႏိုၾကားသိခဲ့ရတာကေတာ့ စာတမ္းေပါင္း ၄၀၀ ေက်ာ္တယ္ဆိုပါပဲ။Seminar မွာ ေက်ာင္းသားေဟာင္း ဦးထြန္းခိုင္ေၿပာခဲ့တဲ့စကားေလးကို အကီႏိုအေတာ္ပဲသေဘာက်ခဲ့ပါတယ္။ “ေက်ာင္းကေပးတဲ့ သီအိုရီေတြ ပညာေတြဟာ အလကားမၿဖစ္ပါဘူး တခ်ိန္မွာ သူမ်ားနဲ႕ ၿပန္ယွဥ္တဲ့ အခါကုိယ္ကတပန္းသာေနမွာပါ။ ေက်ာင္းကေပးတဲ့ အသိေတြဟာ ေရရွိရာကိုေနရာညြန္ၿပေပးၿပီး ေရတူးဖို႕ကေတာ့ ကိုယ့္ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈပါပဲ” လို႕ ေၿပာခဲ့ပါတယ္ ။ ဒီစကားကို ေက်ာင္းကထြက္သြားတဲ့ သူတိုင္း ခဏခဏေၿပာေနက်စကားပါ။ ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ တက္ေရာက္လာတဲ့ လူၾကီးေတြကို ေနလည့္စာ ထမင္းေကြ်းေမြးပါတယ္။ စားရကံၾကံဳတဲ့ အကီႏိုကကပ္ၿပီးလိုက္စားခြင့္ရပါတယ္။တသက္နဲ႔တကိုယ္ေက်ာင္းကေကြ်းတဲ့ထမင္း ဒါပထမဆံုးစားရတာပါ။ အထူးသၿဖင့္ ဆရာမၾကီးရယ္ MCPA ကလူၾကီးေတြရယ္ ေက်ာင္းက ဆရာမပါေမကၡာေတြနဲ႕ အတူတူစားခြင့္ရလို႕ပါ။ အကီႏိုတို႕က ထမင္းထည့္ေပးတာလဲ ဆရာမေတြၿဖစ္ေနတာနဲ႕ အရမ္းပဲ အားနာခဲ့ရပါတယ္ (အားနာလို႕ ထမင္းကို ၂ပန္းကန္ပဲစားခဲ့ပါတယ္)။ ပြဲကိုတက္ေရာက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို Lunch Box ရယ္ Coffeeရယ္ ေကြ်းေမြးခဲ့ပါတယ္။ သာမာန္ေက်ာင္းသားဆို ၀င္ေၾကး ၃၅၀၀က်ပ္ ၿဖစ္ၿပီးေတာ့ စာတမ္းဖတ္မဲ့ေက်ာင္းသားေတြက စာတမ္းေၾကး ၁၅၀၀၀က်ပ္ ေပးသြင္းၿပီး နားေထာင္ခြင့္ရၾကပါတယ္။ အရင္ရင္ႏွစ္ေတြတုန္းက ဆီဒိုးနာ ဟုိတယ္မွာ ၿပဳလုပ္ေနက်ၿဖစ္ၿပီး ဒီႏွစ္က်မွ ေက်ာင္းမွာ ၿပဳလုပ္ခဲ့တာပါ။ အကီႏိုကေတာ့ ေက်ာင္းမွာ ၿပဳလုပ္တာကို ပိုသေဘာက်ခဲ့ပါတယ္ ။ဒါမွလည္း ေက်ာင္းသားေတြ အသိပညာဗဟုသုတေတြၾကြယ္၀လာေစမွာပါ။ထမင္းစားၿပီးခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းမွာရွိတဲ့ Workshop room ရယ္ Lab room ရယ္ကုိ လူၾကီးေတြနဲ႔အတူသြားၾကည့္ၿဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ အကီႏိုေတြ႕ခဲ့တာ Computer ေတြအကုန္လံုးဟာLCD ေတြၿဖစ္ေနၿပီး ေက်ာင္းသားေတြအၿပည့္ Lab အခန္းထဲ မွာ C++ ကုိေလ့က်င့္ေနက်တာပဲ ။ဆရာမေတြကလဲ ေဘးမွာလိုတာကိုလိုက္ေၿပာၿပ ေပးေနက်ပါတယ္။ အခုေခတ္ေက်ာင္းသားေတြ အရမ္းကံေကာင္းပါတယ္ အကီႏိုတို႕တုန္းက ကြန္ပ်ဴတာေတြ မေကာင္းတာနဲ႔ ေမးမဲ့ ကူညီမဲ့ဆရာမေတြမရွိတာနဲ႕ Lab ခ်ိန္ဆို အားခ်ိန္လို႔ေတာင္သတ္မွတ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္တခု အကီႏိုသိခဲ့တာက ေက်ာင္းမွာ wireless စနစ္နဲ႕ အင္တာနက္ကုိသံုးခြင့္ရေတာ့မွာပါ။ ေနာက္ Workshop room မွာၿပထားတဲ့ Project ေတြဟာအရမ္းပဲေကာင္းမြန္ေသသပ္လွၿပီး ေက်ာင္းသားေတြကို လက္ေတြ႕ရွင္းၿပ ၾကည့္ရႈေစခဲ့ပါတယ္။ အကီႏို သိခဲ့ရတာကေတာ့ အခုၿပထားတဲ့ Projectေတြကို PHD ဆရာမေတြ India သင္တန္းမွာေရးခဲ့တဲ့ project ေတြၿဖစ္ပါတယ္ ။ ဆရာမေတြ ကိုယ္တိုင္ကလည္း သီအုိရီနဲ႕ လက္ေတြ႕ တခါတည္း ေပါင္းၿပီး ရွင္းလင္းၿပသ ေပးခဲ့ပါတယ္။ လာၾကည့္တဲ့ေက်ာင္းသား ေတြကလဲတက္တက္ၾကြၾကြနဲ႕ သိလိုစိတ္ ၿပင္းၿပစြာ ေမးၿမန္းစူးစမ္းေနက်ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဒီထက္ပိုမိုေကာင္းမြန္တဲ့ ပြဲေတြထက္ၿပီးေတာ့ ၿပဳလုပ္ေပးသြားမယ္လို႕ ဆရာမၾကီးဆီက သိရပါတယ္။ႏွစ္တိုင္း စာေမးပြဲနီးလာလ်င္ တရားပြဲ ။ ဇန္န၀ါရီလာမွာ စုေပါင္းေသြးလွဴဒါန္းပြဲေတြကိုလဲ ၿပဳလုပ္ေပးေနက်ပါ။အကီႏို ေက်ာင္းကိုမတတ္ေတာ့တဲ့ တႏွစ္အတြင္းမွာေတာ္ေတာ္ေလးေၿပာင္းလဲတိုးတတ္လာခဲ့ပါတယ္။ကိုယ္ကိုကိုယ္တိုင္အေနနဲ႕ လည္း ေက်ာင္းအတြက္ တဖက္တလမ္းက ကူညီႏုိင္မဲ့ အစီအစဥ္တခုမွာ ေက်ာင္းသားေဟာင္းတေယာက္အေနနဲ႕ ေက်ာင္းကိုၿပန္ေရာက္ခဲ့တဲ့အတြက္ အရမ္းကိုပိတီၿဖစ္မိပါတယ္။ ကြန္ပ်ဳတာတကၠသိုလ္ကထြက္ၿပီး ပညာရွင္ေတြ လုပ္ငန္းရွင္ၾကီးေတြ အမ်ားအၿပားဟာ ေက်ာင္းကိုၿပန္လည္ အက်ိဳးၿပဳေနတာကို အကီႏို သြားခဲ့တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳကေလးကေနေၿပာၿပခ်င္ပါတယ္။
1 comment January 1, 2010
အေဖဘယ္မွာလဲ
င့ါဒုကၡၿမစ္ေရ အသည္းအသန္ စီးေနခ်ိန္
အေဖဘယ္မွာလဲ
ငါ့မိသားစု အပူမီးေတြ၀ုိင္းေနခ်ိန္
အေဖဘယ္မွာလဲ
သူမ်ားမိသားစုေတြၾကည့္ၿ့ပီး ငါသိမ္ငယ္ခ်ိန္မွာ
အေဖဘယ္မွာလဲ
သမီးအတြက္စိုးရိမ္တတ္တဲ့ ေသာက
ဘယ္မွာလဲ
ဘ၀မွာမေနခ်င္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ စိတ္ပ်က္အားငယ္ခ်ိန္
အေဖဘယ္မွာလဲ
သတိရေပးပါလို႕
မေတာင္းဆိုခ်င္ေပမဲ့
သတိရသင့္တယ္ အေဖ
သမီးတေယာက္ရဲ႕ ရပ္တည္မႈကိုေပါ့
ဖခင္တေယာက္ရဲ႕
အားေပးေစာင့္ေရွာက္မႈ
ရရွိမွ ရွင္သန္ၾကီးထြားရမယ္ဆို
ငါ့ဘ၀သစ္ပင္
အၿမဲညွိဳးေၿခာက္ေသြ႕ေနရဲ႕
(ဒုတိယႏွစ္ေလာက္က အရာရာကိုစိတ္ဓာတ္က်ေနခ်ိန္မွာေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ အေဖကိုအၿပစ္မတင့္ေတာ့ပဲ ေပ်ာ္ရႊင္သာယာေနေစခ်င္ပါတယ္)
2 comments December 27, 2009
မွန္
နင္ေပ်ာ္ေနရင္
ငါၿပံဳးေနရမယ္
နင္၀မ္းနည္းေနရင္
ငါငိုေနရမယ္
ငါဟာ နင့္မ်က္ႏွာေပၚမွာ
ၿဖစ္တည္ေနရတဲ့
မွန္တခ်ပ္ပါ
ဒါေပမဲ့
မင္းကေတာ့
အလင္းၿပန္မႈမဲ့တဲ့
အရိပ္မဲ့လူသားပါ
(၂၀၀၄ခုနစ္ကေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ)
1 comment December 27, 2009
ခ်စ္သူ႕မ်က္ႏွာ
ေခ်ာင္းၾကည့္ ခိုးၾကည့္
ေၿပာင္ေၿပာင္တင္းတင္းၾကည့္
ရုတ္တရက္ၾကည့္ၾကည့္
လွ်က္တၿပတ္ၾကည့္ၾကည့္
မေတာ္တဆၾကည့္ၾကည့္
ၾကည့္ခ်င္သလိုၾကည့္
အမွတ္တမဲ့ၾကည့္ၾကည့္
အမွတ္တရၾကည့္ၾကည့္
ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ၾကည့္
တမင္တကာပဲၾကည့္ၾကည့္
ဘယ္လိုၾကည့္ၾကည့္
အၿပစ္ကင္းစင္ၿပီး
ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာ
ကြန္ပ်ဳတာတကၠသိုလ္ကိုစေရာက္ေရာက္ခ်င္း လာေရာင္းတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ကေလးထဲက ကဗ်ာေလးပါ(၂၀၀၃ေလာက္ကၿဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္)
2 comments December 27, 2009
ၿပိဳကြဲသြားတဲ့ အိပ္မက္
ၿပိဳကြဲသြားတဲ့ ငါ့အိပ္မက္ေတြကို
ဇူလိုင္မိုးသဲသဲေတြက သိတယ္
အေတာင္အလက္မစံုတဲ့ ငွက္ငယ္ကေလးေတြကသိတယ္
ငါမ်က္ရည္ေတြကိုအေဖာ္ၿပဳေနရတဲ့ ေခါင္းအံုးကေလးကသိတယ္
ငါ့ခံစားခ်က္ေတြကို နားလည္တဲ့ ဒိုင္ယာရီေလးက သိတယ္
အထပ္ထပ္ရစ္ဖြင့္လြန္းတဲ့ မ်ိဳးေက်ာ့ၿမိဳင္ရဲ႕ အခ်စ္သီခ်င္းတပုဒ္ကသိတယ္
ငါ့ရင္ထဲက ပန္းေတြရဲ႕အေရာင္အဆင္းကို ခ်စ္တတ္တဲ့သူတိုင္းသိတယ္
ဒါေပမဲ့ ငါခ်စ္တဲ့ ေကာင္ေလးကၿဖင့္…မသိဘူး
၂၀၀၁ေလာက္က အကီႏိုၾကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ကဗ်ာတပုဒ္ပါ(ဆယ္တန္းတုန္းကေပါ့)
Add comment December 27, 2009
လက္ညိွဳးတေခ်ာင္း
မဆိုင္ဘူးဆို ငါေဘးကပ္ေပးမယ္
ေနရာ၀င္မလုဘူး လာၿပန္ေတာ့မေခၚနဲ႔
မလိုဘူးဆို ငါမလာေတာ့ဘူး
ကိုယ္အတၱနဲ႔ကိုယ္ေနသားက်ေနၿပီသား
စကားအမ်ားၾကီးေၿပာေနက်မဲ့ အစား
လက္ေတြ႔ေလးမ်ားမ်ားလုပ္ၿပက်ပါလား
စာၾကီးေပၾကီး အလြတ္က်က္ေအာ္ေနမဲ့ အစား
ကိုယ့္နိတီကိုယ္ကုိတိုင္ လိုက္နာႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားၾကည့္
သူမ်ားအၿပစ္လက္ညွိဳးထိုးၾကည့္မဲ့ အစား
ေလာင္းရိပ္ေအာက္ကလြတ္ေအာင္ ထြက္လိုက္ပါ
သူမ်ားဆီက ယူမဲ့ ပုိက္ဆံအစား
မင္းအိပ္ထဲက ပိုက္ဆံအရင္ေပးၾကည့္အံုး
မင္းေၾကာင့္ ငိုခဲ့တဲ့ မ်က္ရည္ေတြ ၿပန္ၿဖည့္ဆည္းေပးလိုက္ပါ…
အားလံုးၿပင္ဆင္ ၿပီးသြားမွ
သူငယ္ခ်င္း မင္းနဲ႕ငါၿပန္ေတြ႔မယ္
Add comment December 27, 2009
The elixir of life(အသက္ရွည္ေဆးၾကီး)
ကုိလၿပည္ရဲ႕ ေမာင္ေရြရိုးကိုသေဘာက်တာနဲ႕ သင္တန္းမွာ လႈပ္ရွားတဲ့ တခန္းရပ္ၿပဇာတ္ေလးတခုကုိၿပန္ေရးလိုက္တာပါ။ဇာတ္လမ္းေလးကေတာ့
တခါတုန္းက ဘုရင္ၾကီးတေယာက္က အသက္ရွည္ေဆးကို မွီ၀ဲသံုးစြဲလာတာ အသက္ ၁၀၀ ေက်ာ္ အထိက်န္းက်န္းမာမာ ေနထိုင္ေနပါတယ္။ အဲဒီေဆးကို တႏွစ္မွ ၁၀စက္ပဲေသာက္ရပါတယ္။သူဟာ သူ႕ေဆးအစြမ္းကို လွ်ိဳ႕၀ွက္ထိန္းသိမ္းထားရာ တခုေသာ ညေနခင္းမွာ အရက္ေသာက္ရင္း သူ႔ေဆးအေၾကာင္းကို သူ႕မိတ္ေဆြေတြကိုေၿပာမိပါေလေရာ။ အဲေနာက္ႏွစ္ကုန္ေတာ့သူ႕ေသာက္မယ္ဆိုၿပီး အဲဒီအသက္ရွည္ေဆးဘူးထားရာ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခန္းထဲလဲေရာက္ေရာ ေဆးဟာကုန္ခန္းေနပါတယ္။ ဒါနဲ႕သူလဲ သူ႔ေၿပာမိတဲ့ သူ႕မိတ္ေဆြေတြကို အကုန္ေခၚ
အၿပစ္ကို၀န္ခံရင္ခံ မခံရင္သတ္မယ္နဲ႕ ၾကိမ္းေမာင္းပါေတာ့တယ္။အဲဲဒီမွာ သူ႔မိတ္ေဆြေတြၿဖစ္တဲ့မိဖုရားၾကီးရယ္၊ စစ္သူၾကီးရယ္၊၀န္ၾကီးရယ္၊ သမားေတာ္ၾကီးရယ္၊ ပန္းခ်ီဆရာၾကီးရယ္၊ဓာတုေဗဒပညာရွင္ၾကီးရယ္က ေယာက္တေပါက္ၿငင္းက်ပါေလေရာ။
အကီႏိုက မိဖုရားေခါင္ၾကီးေနရာ က်ပါတယ္။တ၀ုိင္းကို လူ ၇ ေယာက္နဲ႔ စပါတယ္။ သနားစရာ ဘုရင္ၾကီးက ေယာက်ာၤးရွားပါးလို႕ သင္တန္းကေကာင္မေလးပဲ ၿပန္ၿဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့
သူက စကားေၿပာရတာ ေတာ္ေတာ္လက္ေပါက္ကပ္ပါတယ္။ ကဲစၿပီး ၿငင္းက်ေတာ့ဆိုတာနဲ႕ “ေမာင္ေတာ္ရယ္ ဘယ္ႏွယ့္လုပ္ေၿပာပါလိမ့္ ႏွမေတာ္က ေမာင္ေတာ္နားတခ်ိန္လံုးရွိေနတာဘယ္ခ်ိန္မ်ား သြားခိုးယူရပါ့မလဲ…“(ခြ်ဲထားရတယ္ေလ ေတာ္ၾကာ သူကကိုယ္ကိုသတ္မွာကိုး..အမွန္ကေတာ့ အားလံုး ၁၀စက္ဆီခိုးက်တာပါ)ကုိယ့္အၿပစ္ကို ၿငင္းၿပီးရင္ တၿခားတေယာက္အၿပစ္ပံုခ်
ဆိုတာနဲ႔ တန္းထိုးတာပဲ သမားေတာ္ၾကီးကို …သူလဲ အၿပစ္လြတ္ေအာင္ အမ်ိဳးမ်ိဴးဖာေထးေပါ့(သူကေတာ့ သူအသက္ရွည္မွ တိုင္းၿပည္သူ ၿပည္သားေတြရဲ႕ က်န္းမာေရးေစာင့္ေလ်ာက္ႏိုင္မယ္ဆိုတာပဲ…)စစ္သူၾကီးက်ေတာ့လဲ တိုက္ပြဲေတြထြက္ေနရတာနဲ႔ မအားပါဘူးေပါ့( သူအသက္ရွည္မွ ၿပည္သူၿပည္သားေတြကို ကာကြယ္ႏိုင္မွာတဲ့)ဓာတုေဗဒပညာရွင္က်ေတာ့လဲ ဒီေဆးကို စမ္းသပ္ၿပီးေအာင္ၿမင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ တိုင္းသူၿပည္သားေတြကို မွ်ေ၀မယ္ေပါ့ (ေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူေသာက္ထားတယ္..)ပန္းခ်ီပညာရွင္ၾကီးကလဲ သူ႕ ပန္းခ်ီေၾကာင့္ ၿပည္သူေတြစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္ေပးဖို႔အသက္ရွင္ဖို႔လိုပါတယ္တဲ့
၀န္ၾကီး(ႏိုင္ငံေရးသမား)ကေတာ့ သူရွိမွ တိုင္းေရးၿပည္ရာေတြ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မယ္ေပါ့။(အဲဒီလိုေၿပာမွပဲ မေသာက္သင့္ဆံုးသူက ဘုရင္ၾကီးၿပန္ၿဖစ္ေနတယ္..:))…အဲဒီလိုနဲ႕တေယာက္ၿပီးတေယာက္လက္ညိွဳးထိုးလို႕လဲ၀ေရာ..အၿပစ္၀န္ခံက်ဆိုတာနဲ႔ ..မ်က္ႏွာထားကုိၿပန္ၿပင္ ခုနက အတင္းၿငင္းၿပီး ခ်ီေနတဲ့ရုပ္ကေန သနားစဖြယ္ေၿပာင္း(လူကေတာ့ ရီခ်င္ေနတာ တပိုင္းကုိေသလို႕)”ႏွမေတာ္မွားမိပါတယ္ ေမာင္ေတာ္ရယ္ …ဒီေဆးေလးမ်ားေသာက္လိုက္လို႕ ႏွမေတာ္
အသက္ပိုရွည္သြားတဲ့ အခါ ေမာင္ေတာ့္နားမွာ ၿပဳစုခ်င္လို႕ပါ”(အမွန္ေတ့ာ ကုိယ့္ဟာကို လွခ်င္လို႕ေသာက္တာပါ)”ႏွမေတာ္ရဲ႕ အသက္ကုိခ်မ္းသာေပးပါ” ၿပီးတာနဲ႔ တၿခားတေယာက္ကိုလဲစစ္ကူၾကိဳေခၚထားဆိုတာနဲ႕ ဘယ္ရမလဲ စစ္သူၾကီးကိုေၿပးကပ္တာေပါ့ “ေမာင္ေတာ္ရယ္ စစ္သူၾကီးကိုေတာ့ မသတ္ပါနဲ႕ သူမွာတိုက္ပဲြေပါင္းမ်ားစြာတိုက္ၿပီး တိုင္းၿပည္အတြက္အသက္ကိုေပးထားခဲ့တာ စစ္သူၾကီးကိုေတာ့ မသတ္သင့္ပါဘူး“။ အဲဒီမွာ က်န္တဲ့ လူေတြက စေၿပာတယ္ မိဖုရားၾကီးနဲ႕ စစ္သူၾကီးေဖာက္ၿပန္ေနက်တယ္တဲ့ စြပ္စြပ္စြဲစြဲ မိန္းမဆိုလို႕ ကိုယ္ပဲပါေတာ့
ေၿပာက်တာေပါ့။ အဲဒီလိုနဲ႕ အုပ္စုလိုက္ၿငင္းက်ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဆရာမက ကဲ ဘုရင္တပါးထစမ္းဆိုေတာ့ (ေရေက်ာင္းတကၠသိုလ္ကေကာင္ေလးထပါတယ္ )
ဘယ္သူအရင္သတ္မလဲဆိုေတာ့ “မိဖုရားၾကီး”တဲ့ ။စတာပဲ မိဖုရားၾကီးသတ္ၿပီး ေနာက္မိန္းမယူခ်င္တာ နာမယ္။ ဆရာမက ကဲကဲ မိဖုရားၾကီးေတြကိုယ္ကုိသတ္ေတာ့မယ္ ဘယ္သူထမလဲဆိုေတာ့ မရဘူး မိဖုရားၾကီးထေတာ့တာေပါ့ တတန္းလံုးရဲ႕ မ်က္လံုးေတြ အကုန္၀ိုင္းလာၿပီ..
“Oh my dear darling!! I was made it because of love. You know everything can be replaced …
In our country full of soldiers instead of General.. , so many doctors, artists, chemists, politicians…so they can be replaced. But Love, Love cant be replaced…
Please Forgive me!!!”
ေၿပာလို႕လဲၿပီးေရာ ေမာင္ေတာ္ဖုရားက သူ elixir မလိုေတာ့ဘူးတဲ့ ..တတန္းလံုးလဲ ပြဲဲက်သြားပါေလေရာ။ ဆရာမေၿပာခိုင္းတဲ့ထဲမွာ အကီႏိုေၿပာတာ မပါပါဘူး။ ဆရာမေတာင္ေၾကာင္သြားပါတယ္။ေနာက္မွ လက္ခုပ္တီးၿပီး တၿခားသူေတြဆီဆက္ေၿပာက်ေတာ့တာပဲ။ ဗမာလိုေရးရင္ အကီႏိုေၿပာတာ မပီၿပင္မွာဆိုးလို႕ သင္တန္းမွာေၿပာတဲ့ အတိုင္းပဲ ၿပန္ေရးလိုက္တာပါ။
Grammer ေတာ့မမွန္ပါဘူး။
5 comments December 22, 2009
ကေလးတေယာက္ရဲ႕ ရွင္သန္ရာ
ဒီပိုစ္ေလးကိုေတာ့ လက္တေလာကမွ အဖိုးေသဆံုးသြားတဲ့ အကီႏိုတူကေလးအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပိီးေရးေပးတာပါ။ ဒီရက္ပိုင္းမွာ အကီႏို ေက်ာင္းမွာဘြဲ႕ေဖာင္သြားတင္ရမွာေရာBCY ကိစၥအတြက္ေရာကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္ကိုသြားဖို႕ရႈပ္္ေနပါတယ္။ ေက်ာင္းက ၿပန္လာခ်ိန ္မွာေတာ့ အကီႏို ဦးေလးဆံုးတယ္ သတင္းၾကားတာနဲ႕ နာေရးအတြက္္သြား ကူညီစရာရွိတာ သြားကူ၊ဘုရားစာေလးကူဖတ္နဲ႕ သြားလုပ္ေပးရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အကီႏိုမ်က္စိထဲ အရင္ဆံုးၿမင္မိတာ အကီႏိုတူကေလး ဖိုးေသာၾကာပါ။ ဖိုးေသာၾကာေလးဟာ သူေမြးေမြးခ်င္းမွာသူ႕အေဖဆံုးသြားတယ္။ အသက္ ၁၂ႏွစ္အထိ အကီႏုိအမ ကမုဆိုးမအေနနဲ႔ရွာေဖြေကြ်ူးေမြးခဲ့ပါတယ္။ မႏွစ္ကေတာ့ သူ႔အေမကပါ တခါထပ္ဆံုးသြားေတာ့ သူမွာ အားကိုးစရာဆုိလို႕အကီႏိုတို႕ဦေလးပဲက်န္ပါေတာ့တယ္။ အခုသူ႕အဖိုးပါဆံုးေတာ့ သူအတြက္စိတ္မေကာင္းမိပါဘူး။ ေငြေၾကးအရေတာ့ အကီႏိုတို႕ဘက္ကၿဖည့္စည္းေပးႏိုင္ေပမဲ့ သူလိုအပ္တဲ့ေမတၱာ ၊ေႏြးေထြးတဲ့ေစာင့္ေရွာက္မႈကုိေတာ့ အကီႏိုတို႔မေပးႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။အကီႏိုေတြးမိတာက ကေလးရဲ႕ ရင္ထဲကစိတ္ကေလးကုိပါ။ အကီႏိုက အေဖအေမကြဲခဲ့တယ္ဆုိေပမဲ့ ဘယ္အရာနဲ႔မွ ႏိႈင္းယွဥ္လို႕မရတဲ့အကီႏိုအေမေၾကာင့္ အကီႏိုဘ၀က ၾကီးၾကီးမားမားမေၿပာင္းလဲခဲ့ပါဘူး။ ေငြေၾကးမၿပည့္တာကလြဲရင္ အကီႏိုေမတၱာမငတ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီကေလးေလးက်ေတာ့ သူအားငယ္လာခ်ိန္မွာ
ဘယ္သူကုိသူသြားတိုင္ပင္ ခြ်ဲႏြဲ႔ရမလဲ။ ဒီလိုပဲ ကေလးေပါင္း မ်ားစြာဘယ္ေလာက္ရွိမလဲ။ ကေလးတေယာက္ရဲ႕ အေရးၾကီးဆံုးခ်ိန္ဟာ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ပါ။ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္ဟာ ခႏၶာကိုယ္ေၿပာင္းလဲ လာတာနဲ႔ အမွ် စိတ္ဓာတ္ပါေၿပာင္းလဲလာပါတယ္။ မိန္းကေလးတေယာက္အနားမွာ မိခင္ ၊ေယာက်ာၤးေလးတေယာက္ အနားမွာဖခင္ရွိကိုရွိေနသင့္တဲ့အခ်ိန္ပါ။ ဒါမွ မမွားသင့္တာ မမွားေအာင္ သိသင့္တာ သိေအာင္ ဆံုးမေပးႏိုင္မွာပါ။ အကီႏိုအရြယ္ေရာက္ခ်ိန္မွာ အေဖမဲ့ခဲ့ေပမဲ့ အကီႏိုအေမေၾကာင့္ အကီႏုိဟာ
လူေလာကကိုဆက္ေလ်ွာက္လွမ္းႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုခ်ိန္မွာသာ လမ္းေၾကာင္းလြဲမွားယြင္းခဲ့မယ္ဆို ဘ၀ဟာ တဆစ္ခ်ိဳးေၿပာင္းလဲသြားမွာပါ။ အကီႏုိအေဖရွိတုန္းကဆို၁၀ႏွစ္အရြယ္ သမီးကို ဟိုလူၾကည့္မွာ ဒီလူၾကည့္မွာ သူသိပ္စိုးရိမ္ပါတယ္။ ၀တၳဳဆိုတာလဲ အကီႏို ၁၀တန္းေအာင္မွဖတ္ဖူးတယ္။ ရုပ္ရွင္ၾကည္ရင္ ကာတြန္းကားၾကည့္တာက အစသူေဘးနားထိုင္ၾကည္တယ္။ အေခြဌားလည္း သူပါမွ ဌားရတယ္ ။ အကီႏို ၿငိမ္သြားၿပီဆို တိတ္တိတ္ကေလးလာေခ်ာင္းတတ္တယ္။ အခုခ်ိန္ထိ တူတူမေတြရခ်ိ္န္မွာေတာင္အကီႏို၀မ္းကြဲ အကိုေတြကအစ အကီႏိုကို စိတ္မခ်တုန္း။ အခု ဖိုးေသာၾကားေလး အရြယ္ေရာက္ခ်ိန္မွာ သူ႕အဖိုးမရွိေတာ့ သူ႕အနားမွာ အနီးကပ္အေသးစိတ္ အကီႏိုကလည္းအေဒၚၿဖစ္ေနေတာ့ ေၿပာလို႕မရပါဘူး။ ကိုယ္ကေကာင္းခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႕ေၿပာလဲ သူ႕စိတ္ထဲမွာ ငါမိဘမဲ့လို႕ဆိုတဲ့အေတြးမ်ိဳး၀င္မွာေၾကာက္မိပါတယ္။ အကယ္၍ သူကို အလုိလိုက္ထားၿပန္လဲပ်က္စီးသြားမွာ စိုးရိမ္တယ္။ အကီႏို သတိထားမိသေလာက္ မိဘမ်ားကလဲ ကေလးေတြဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ဆို နားလည္တတ္ၿပီ လက္လႊတ္ရၿပီဆိုၿပီး ေပါ့ေလ်ာ့တတ္ပါတယ္။၁၀တန္းေက်ာင္းသူ အကီႏိုညီမက ခ်က္တင္ကိုေကာင္းေကာင္းတတ္ၿပီး မႏွစ္က အကီႏို စာသင္ေပးရတဲ့ ၁၀တန္းေက်ာင္းသား အကီႏိုေမာင္က ၁၀တန္းေအာင္ေတာ့ ဘာၿဖစ္မွာလဲတဲ့။ကိုယ္ကလဲ သူတို႕နဲ႕ အရြယ္က မတိမ္းမယိမ္းမို႕ကိုယ္ေၿပာတာ သူတို႕ မေလးစားက်ဘူး။ တကယ္တန္းလဲ ၁၀တန္းလည္းက်ေရာ အမ မ်က္ႏွာလာၾကည့္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ အကီႏိုေၿပာတာ ကိုယ္တိုင္ၾကိဳးစားၾကည့္ေတြၾကဳံၿပီးမွ ရလာတဲ့ ရလာဒ္တခု အေပၚၿမည္းစမ္းၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္ ဆိုတာေပါ့။ အကီႏိုတုန္းကေတာ့ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းၿပ အကီႏိုအေမေၾကာင့္ ၾကိဳသိေရွာင္ရွားႏိုင္ေပမဲ့ သူတို႕က်ေတာ့ စိတ္ဓာတ္တက္ၾကြေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ေၿပာမႏိုင္ဆိုမႏိုင္ေပါ့။သူတို႕လဲ အခုခ်ိန္မွာ စာတပုဒ္ဖတ္ဖို႕ထက္ ဂိမ္းကစားဖို႕ ေလ်ာက္လည္က်ဖို႔ပဲစိတ္၀င္စားေနက်တဲ့ အခ်ိန္ကိုး။ အကီႏိုကေတာ့ တတ္ႏိုင္သမွ် ကုိယ္လုပ္ေပးႏိုင္သေလာက္ေတာ့ကိုယ္ဖိရင္ဖိ ေၿပာဆိုရအံုးမွာပါ။
4 comments December 19, 2009
Our Education
Conservation class မွာေဆြးေႏြးတဲ့ေခါင္းစဥ္ေလးပါ။ ေခါင္းစဥ္က Did you think University Degree is Essential for everyone? ပါ။ တကၠသိုလ္တခုခုရဲ႕ဘြဲ႕ဟာ အားလံုးအတြက္လိုအပ္ပါသလားေပါ့။ ပထမဆံုး အကီႏို အၿမင္ကို မေၿပာခင္ အကီႏို Partner ေၿပာတဲ့ idea ေလးကိုအရင္ share လုပ္ခ်င္ပါတယ္။သူကေတာ့ အေ၀းသင္ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသူေလးပါ။
“တကၠသိုလ္တခုခုရဲ႕ ဘြဲ႕ဟာ မလိုအပ္ပါဘူး ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ပိုက္ဆံေပးႏိုင္ရင္ ပညာရပ္တိုင္းကို အၿပင္မွာတတ္ႏိုင္ပါတယ္ ေနာက္ၿပီး ၿမန္မာႏိုင္ငံကရတဲ့ဘြဲ႕ကုိ ဘယ္တိုင္းၿပည္မွ အသိအမွတ္မၿပဳပါဘူး ေနာက္ၿပီးေက်ာင္းေတြကလဲေ၀းလြန္းေတာ့ မတတ္တာပဲေကာင္းပါတယ္”
တဲ့။သူ႕စကားဆံုးတဲ့အထိအကီႏိုဘာမွမေၿပာေသးပဲ အားလံုးၿပီးသြားၿပီဆိုမွ အကီႏိုစေၿပာပါတယ္။ အကီႏိုက ၿငင္းခုန္ရင္းေၿပာတဲ့ပံုစံမ်ိဳး မၿဖစ္ေစခ်င္ပဲ နားလည္သေဘာ ေပါက္ေအာင္ေဆြးေႏြးတဲ့သေဘာနဲ႕ပဲေၿပာခဲ့ပါတယ္။
“အမ ေတြ႔ၾကံဳၿဖတ္သန္းလာတဲ့ အၿမင္ရေတာ့ ဘြဲ႔တဘြဲ႕ဟာ လူတိုင္းအတြက္လိုအပ္တယ္ ။ အမ ဖိုရမ္တခုထဲမွာဖတ္ဖူးတယ္ ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ အလုပ္သမားရွိႏုိင္ေပမဲ့ ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ မန္ေနဂ်ာဆိုတာေတ့ာလက္ခံဖုိ႕ခဲယဥ္းသြားၿပီ ။ေနာက္ၿပီး ပညာရပ္အားလံုးတိုင္းကို ေငြေပးရင္သင္ၾကားႏုိင္တယ္ ဆိုတာမွန္ေပမဲ့ အၿပင္မွာ သိန္းခ်ီေသာင္းခ်ီေနတဲ့ ပညာရပ္ေတြကို အမတို႕ၿမန္မာၿပည္မွာပဲ ေက်ာင္းလခ ေထာင္ေက်ာ္ယံုေလးနဲ႕ရႏိုင္တယ္ (ကိုယ္ခံယူဆည္းပူးတတ္ရင္ေပါ့)၊ေနာက္ၿပီး ညီမေလးေၿပာတဲ့ အမတို႕တိုင္းၿပည္က ပညာေရးဘြဲ႕ကို ဘယ္တိုင္းၿပည္မွလက္မခံဘူးဆိုတာကိုေတာ အမလံုး၀ၿငင္းပါတယ္ အမတို႕ႏိုင္ငံက ရတဲ့ဘြဲ႕နဲ႕ တၿခားႏုိင္ငံမွာ ပညာရွာ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းၿပဳေနတဲ့ ပညာရွင္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္“။
အကီႏုိနဲ႔ပဲၿပိဳင္မၿငင္းခ်င္တာေၾကာင့္လားစိတ္မ၀င္စားတာေၾကာင့္ပဲလား မသိပါဘူး ေဆြးေႏြးပြဲက ဒီေလာက္နဲ႕ပဲရပ္တည့္သြားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အကီႏိုစိတ္ထဲမွာ တမ်ိဳးၾကီးနဲ႕ ခိုးလိုးခုလုၿဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ဒီပိုစ္ေလးကိုေရးလိုက္တာပါ။အခုေခတ္ပညာေရးစနစ္မွာ လူငယ္ေတြရင္ထဲစြဲေနတာက တကၠသိုလ္ပညာေရးဟာ အဓိပၸာယ္မရွိဘူး အခ်ိန္တန္ ႏိုင္ငံၿခားထြက္မွာပဲ ဒီမွာသင္တန္းတတ္ရံုနဲ႕ လံုေလာက္တယ္ဆိုတာပဲ။တကယ္ေတာ့ ပညာရပ္ဆိုတာ ပါေမာကၡၾကီးဆီမွာသင္မွ သင္တန္းၾကီးမွာ ပိုက္ဆံမ်ားမ်ားေပးၿပီးတတ္မွ ပညာရတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကုိယ္လက္ခံရင္ လက္ခံႏုိင္သလို ကိုယ္ပညာယူရင္ ယူသလို ရႏိုင္ပါတယ္။ အကီႏိုရဲ႕ တကၠသိုလ္သက္တန္းမွာ အကီႏိုတက္ခဲ့တဲ့ က်ဳရွင္ဆိုတာ လက္ခ်ိဳးၿပီးေရႏိုင္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အခ်င္းခ်င္းရွင္းၿပရင္း စာသင္ေကာင္းလြန္းတဲ့ ဆရာ ဆရာမခ်ိန္ေတြကိုလုိက္တတ္ရင္းနဲ႕ ပညာရွာေဖြခဲ့တာပါ။ အခု အကီႏို အလုပ္မွာ အသံုးခ်ေနတဲ့ ပညာရပ္ေတြဟာ အကီႏိုတို႕ ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္ ကသင္ေပးလိုက္တဲ့ ပညာရပ္ေတြပါ။ေနာက္ၿပီး အခုၿဖစ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ စာဖတ္နည္းပါ။ စာေတြကို လက္တန္းက်က္ စေပါ့ရိုက္ ေမးခြန္းေအာက္နဲ႕ ေအာင္လာခဲ့ေတာ့ ဘယ္အလုပ္ရွင္ ဘယ္ႏိုင္ငံကလက္ခံမလဲ။ တကယ္တန္း တတ္သိ နားလည္ၿပီး ရလာခဲ့တဲ့ ပညာရပ္သာဆို လူအဆင့္အတန္းလဲ ၾကည့္စရာမလိုဘူး တိုင္းၿပည္အေၿခအေနလဲၾကည့္စရာမလိုပဲ ကုိယ့္ပညာအရည္အခ်င္းနဲ႔တင္ အလုပ္ရႏုိုင္ပါတယ္။စာကို စာေမးပြဲေအာင္ရံု အတိုင္းအတာတခုအတြက္ပဲ အေသမက်က္ပဲနဲ႕ အေၾကာင္းအရာတခု ေခါင္းစဥ္တခုကို အရင္ဆံုးဘာကိုဆိုလိုတယ္ ဆိုတာသိေအာင္ အရင္ဖတ္ၾကည့္ပါ ၿပီးမွတဆင့္ခ်င္းဆီ ဖတ္သြားပါ( က်က္စရာမလိုေသးပါဘူး) အားလံုးတေခါက္ဖတ္ၿပီးရင္ အဲဒီအေၾကာင္းအရာေတြထဲက ကိုယ္မွတ္မိခဲ့တာ အေရးၾကီးတဲ့ ဆိုလိုခ်က္အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြကို စာရြက္ အၾကမ္းတခုမွာ ခ်ေရး ၿပီး ေနာက္တေခါက္ၿပန္ဖတ္ၾကည့္လိုက္ပါ။ အေသက်က္စရာမလိုပဲ ဒီေခါင္းစဥ္ ဒီအေၾကာင္းအရာကိုၿမင္ရင္ ဘာကိုေၿဖရမယ္ ဆိုတာ ေခါင္းထဲစြဲသြားပါလိမ့္မယ္။ဒါကေတာ့ အကီႏို က်က္ခဲ့တဲ့ စာက်က္နည္းေလးပါ။ တခုရွိတာက ကိုယ္ဖတ္မွတ္ခဲ့ၿပီးတဲ့ သင္ခန္းစာေတြကို ၿပန္ၿပန္ဖတ္ေပးေႏြးေပးဖို႕ေတာ့လိုပါတယ္။ တကၠသိုလ္ကေပးခဲ့တဲ့ ပညာရပ္ေတြဟာစာေတြ႕မ်ားတာေၾကာင့္ သက္ဆိုင္ရာဘာသာအရပ္လိုက္ အၿပင္မွာလဲ ထပ္မွန္ဆည္းပူးဖို႕လိုပါေသးတယ္။ ကိုယ္တိုင္မၾကိဳးစားၾကည့္ပဲေတာ့ ေခတ္တေခတ္ရဲ႕ လက္သံုးစကားလိုမ်ိဳး ဟိုဟာေပၚ အၿပစ္တင္ ဒီဟာေပၚအၿပစ္တင္ေနမဲ့ အစား ကိုယ္တိုင္ၾကိဳးစားၾကည့္ေတြၾကဳံၿပီးမွ ရလာတဲ့ ရလာဒ္တခု အေပၚၿမည္းစမ္းၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။
2 comments December 9, 2009
